International Peace Marathon Kigali 2012

Groene kaart

2012-02-08T20:36:32+01:00

Gisteren de groene keuringskaart van de C3 gekregen, maar ook zelf met mijn keuringskaart naar de cardioloog getrokken, naar aanleiding van het overslag gaan in de kerstvakantie. Ik was er wel wat bang voor. Maar het viel allemaal geweldig mee. De cardioloog, tevens hardloper, bevestigde wat ik al eerder wist, dat ik een groot uitgezet sporthart heb. (letterlijk en figuurlijk :) ) Men had me dit in 2003 al gemeld toen ik door de MUG behandeld werd bij een zwaar verkeersongeluk. Ook de cardiogram en de testen waren allemaal perfect. Dat ik te zwaar stond had hij me echt niet moeten vertellen, dat voel en zie ik zelf ook wel. Mijn hart ging een paar keer overslag tijdens de inspanningstest, maar dat was niets om me zorgen over te maken. Vrij normaal met het soort hart dat ik heb. Ik moest me voor niets ongerust maken, mag verder blijven sporten zoals ik bezig ben (zonder hartmeter !), maar natuurlijk wel op letten met stresserende situaties. En laat dit nu juist het probleem zijn, omdat ik blijvend geconfronteerd word in het onderwijs met netelige situaties. Ik waardeer het dat ook collega's bezorgd waren.

's Avonds de daad bij het woord gevoegd en gaan sporten met een voltallige lopersgroep. Even geleden met het verraderlijke weer. Halfweg de fartlek kreeg ik het conditioneel zwaar, maar ook de knie deed opnieuw wat pijn. Al strubbelde deze ook al fel tegen bij de zware fietstest bij de cardioloog. Wellicht een gevolg van toen.

Vandaag ben ik eerst met Imana gaan meefietsen bij haar normale duurloop en onmiddellijk daarna met Yano in de sneeuw gaan rustig duurlopen in het bosreservaat Pijnven. Verschillende wegspringende reeën waren onze metgezellen... We hebben er samen van genoten.

Imana zilver in Breda

2012-02-07T21:13:08+01:00

http://vimeo.com/36315586 (filmpje losseveters.nl)

Yano op PK

2012-02-06T21:30:39+01:00

Yano brons PK, Yalina goed en Imana zilver in Nederland

2012-02-05T23:05:07+01:00

Yinta moesten we vandaag thuis laten wegens hondsziek. Spijtig, want ze was goed bezig. We hadden wel wat verwacht van haar vandaag. Ook Yalina begint terug haar drive te krijgen. Ze werkt zeer hard aan de versteviging van haar knieën. In het park van Sint-Truiden liep ze in de bittere koude en op keiharde ondergrond haar provinciaal kampioenschap. (uitslag nog niet bekend) Maar haar prestatie mocht er echt wezen! Ze had er ook duidelijk zin in en straalde de sportvreugde uit. Zo zien en hebben we het graag. Yano was gebrand op een goede PK-prestatie, na zijn ziek-zijn vorig jaar, maar kende dit jaar dan weer tegenslag met de afstand. De organisatie knipte er - onbegrijpelijk - bijna 1000 m van af. Voor Yano een groot gemis. Toch was hij dapper mee in de start met de omvangrijke kopgroep. Zoals gewoonlijk waren er even daarna enkele snelle mannen weg, die hij dan gaandeweg dient op te rapen. Dit deed hij met verve, maar voor nummer 2 was de koers wat te kort. Toch een verdiende podiumplaats brons !

Imana ging het vandaag wat verder zoeken, zeker niet omdat ze het PK te min vindt, maar ze treft er weinig tot geen tegenstand. En Imana is iemand die graag wat tegenstand en een wedstrijd wil. Anders kan ze even goed gaan trainen. Ook het vooraf ingecalculeerde Rheinenergiecross te Neukirchen moesten we schrappen wegens een te krap deelnemersveld. Het werd dan de Mastboscross te Breda (Nederland), waar ze de strijd aan ging met enkele Nederlandse toppers. Het was Imana's eerste optreden na haar examens en onmiddellijk goed voor zilver. Een verslagje vind je op www.zwarteparelimana.tk Het was mijn eerste wedstrijd (buiten de ISF's in het buitenland) die ik moest missen, maar voor de andere kids was het PK belangrijk. De kerk in het midden houden.

Eerste interval op de dag van de directeur

2012-01-31T21:47:07+01:00

Deze avond mijn eerste interval gedaan sinds maanden met Jimmy en Bart, die het zelf ook wat rustig hield na een serieuze valling. Man ... waar is die conditie naar toe ? Al waren er ook verzachtende omstandigheden door het eindeloos toertjes draaien op de finse piste, wat ik zo al haat, en dan de sneeuw ... altijd wat zwaarder ploeteren. Maar achteraf deed het weer deugd. De knie hield stand, maar de hamstrings moesten hard werken.

Vandaag werd ik herhaaldelijk door al de kinderen uit alle klassen en de leerkrachten verrast met mooie tekeningen, collages, liedjes, knutselwerkjes enz. En dit ter gelegenheid van de dag van de directeur. Op zulke momenten geniet je vooral van de onschuldige en soms ondeugende spontaniteit van die kleine gasten en kan je ook genieten van het feit dat de kinderen zelf genieten om iets te mogen afgeven aan hun directeur. In de ogen van een kind blijft het nog altijd wat luider klinken 'directeur', zelf weet ik al lang beter ... We zullen er nog maar een jaartje bij doen zeker ... hopelijk ... misschien ...

Niet te ver vooruit kijken. Carpe diem !

Er stond vandaag nog onverwacht een kleine aankondiging in Het Belang van Limburg van mijn nieuwe deelname aan de International Peace Marathon Rwanda, geschreven door onze provinciale atletiekjournalist Jacky Stijven. Altijd wel een opsteker, dat zulke berichtjes ook plots verschijnen en de aandacht krijgen binnen de atletiek ...

Appelactie

2012-01-30T18:35:48+01:00

Onze tweeling Yinta en Yaline verkopen appels ten voordele van hun wereldkampioenschap ISF te Malta eind maart.

Cross der jongeren + crosscup Hannuit

2012-01-25T21:20:36+01:00

Vorige week donderdag met de loopmakkers en Imana Hechtel in getrokken voor een normale duurloop. We zullen het maar steken op het feit dat ik dacht dat het een rustige duurloop was, maar ik kon het tempo niet aan. Ook het weglaten van de ondersteuningsband aan de knie was fysiek of mentaal nog geen goed idee. Onze dorpsloop geeft de mogelijkheid om her en der en lusje weg te knippen, wat ik dan ook graag deed. Het laatste stuk pikte ik dan terug in, maar er werd dan plots zeer pittig gelopen tot wedstrijdtempo toe. Omdat ik ook de stal rook, heb ik het vol gehouden tot aan het duinenstadion. Zaterdag mocht ik dit nog altijd wat bekopen bij een herstelduurloopje met Imana. Ik ging totaal niet vooruit.

Zondag was het dan weer sportdag voor de kinderen. Behalve Imana, die bijna het eind ziet van haar lange blok –en examenperiode, kwam iedereen aan de slag in het veld. Onze Ian, terug aan de slag na de winterstop en zijn non-activiteit, won met Wijchmaal met forfait-cijfers. Ze staan helemaal boven aan in de rangschikking. Geen doelpunten voor Ian gisteren, maar wel een goede match. In snelheid blijft het manken weg, bij rustig draven over het voetbalplein, komt het licht manken wel weer naar boven.

Met onze 3 andere kids trokken we naar Wallonië, wat verder dan Sint-Truiden, namelijk naar de crosscup te Hannuit. Sinds enkele jaren terug een pittige en mooie cross. Zeker omdat je hier ook eens wat andere tegenstanders tegenkomt. Meestal een ruime bezetting voor elke reeks. Yinta en Yalina kwamen eerst aan het werk bij de cadetten. Yalina, nog altijd wat geplaagd met kniepijn (jumpersknie), begint terug haar drive te vinden. Ze werkt ook hard aan haar herstel met negatieve squad-oefeningen. De snelle start moest Yalina even verwerken, maar dan kreeg zij haar motor toch op gang. Zij werd 33^ste. Yinta, wat beter weg in de start, liep een vrij constante wedstrijd. Zij liep een behoorlijk tot goede wedstrijd en eindigde 17^de. Onze oudste zoon Yano, vonden we bij start bij de scholieren in het middenpak terug. Na het gedrum in de eerste honderden meters begon ook hij zijn diesel op gang te trekken, wat wel mogelijk was in deze lange afstand. Stelselmatig wist hij lopers op te rapen, zoals we dat van hem gewend zijn. Hij eindigde 29^ste en 11^de van zijn jaar. Achteraf was hij blij dat hij deze wedstrijd koos boven Lommel. “Wel een andere cross”, dan Lommel zei hij achteraf.

Maandag ben ik met Imana in de gietende regen en hagelbuien 12 km gaan lopen op de finse piste in Peer. Een jogger probeerde even met de beloftevolle jongere mee te gaan, maar moest dit snel bekopen. Voor mij altijd lachwekkend, Imana is er nooit echt mee op gezet, omdat ze schrik heeft dat ze op haar hielen trappen.

Vandaag zijn we dan nog eens naar de Cross der jongeren getrokken. De afstanden worden in scholenveldlopen dan plots veel korter. Bijvoorbeeld voor onze diesel Yano is dit niet geweldig. Yinta nam onmiddellijk koppositie samen met haar nichtje Maya en dit bleef zo tot op het eind. Ze kwamen allebei samen over de meet en werden als eerste geklasseerd. Nog meer blij was ik voor Yalina, die toch altijd met dezelfde gedrevenheid getraind. Zij kon haar ook nog eens op het podium hijsen met brons. Goud en brons voor den tweeling, toch mooi ! TV Lommel had het ook op gemerkt, want ze werden samen met Maya gefilmd en geïnterviewd. Ian, blijft dan weer wat manken door zijn gewrichtsstijfheid (gips), maar kon zich met zijn kleine gestalte toch maar weer in de kijker lopen met een 14de plaats. Yano kreeg dan maar amper 1500 m voor geschoteld. In de start moest hij een 10tal snelle lopers voor hem laten, maar wat later kon hij zich toch vlak na de kop nestelen. De eindsprint kwam voor hem nog veel te vroeg, maar hij werd toch 5de. Meer zat er voor hem niet in. Al onze kinderen kwamen uit voor Don Bosco Hechtel. Mijn school uit het Hamontse was ook aanwezig met een 20tal leerlingen en enkele leerkrachten. Daar ben ik fier op ! Ze hebben hun beste beentjes voor gezet. Zelf hadden we met de leerkrachten een sterke herenploeg samengesteld om voor de overwinning te gaan. Maar ICT-coördinator Toon Donné kreeg enkele dagen geleden griep en onze startbaner Abi El Khalif brak zijn pols. Gelukkig waren ook meester Koen en juf Elke bereid om een gemengde ploeg te vormen. En dan wilden we gewoon meedoen voor the fun om het goede voorbeeld te geven aan onze kinderen. Er staan zoveel leerkrachten langs het veld die joggen of start to run doen, maar niet de moeite willen nemen om zelf te lopen. En dan maar kinderen of jongeren warm maken of verplichten zoals enkele scholen om te lopen. Begrijpe wie begrijpe kan. Juf Elke (een voetbalster) vertrok hoopgevend, maar viel halfweg stil. Meester Koen ( ook een voetballer) nam over, maar kreeg het ook bijzonder moeilijk, zodat ik bij de laatsten de stok over nam. Ik raapte nog een voor mij bekende leerkracht op en vroeg hem om aan te pikken, maar dat zag hij niet zitten. De 1000 m waren ook voor mij heel snel om.