28-08-12

You'll never walk alone Bart : Kermisloop Berendrecht

5 Jaar geleden stapte mijn loopmaat en schoonbroer Bart Corstjens uit het leven. Ik maakte toen voor mezelf de belofte om op deze dag ergens ten velde een wedstrijd te lopen in het loopsinglet van Bart, dat ik van mijn zus Marga kreeg. Omdat het dit jaar op een maandag viel, werd het toch even serieus zoeken op internet naar een mogelijke wedstrijd. In geen enkele loopsite stond de wedstrijd ‘Kermisloop Berendrecht’, maar internet geeft na een tijdje zijn geheimen toch wel prijs. Berendrecht is een dorpje dat ligt langs de havendokken van Antwerpen. De wedstrijd zou starten om 18.00. Onmiddellijk na mijn werkdag op school reed ik richting Antwerpen. Een hele rit in het spitsuur. Aangekomen bleek de wedstrijd pas door te gaan om 19.30. Ik schreef me in en ben wat beginnen te wandelen in het pittoreske dorpje. Het dorp ademde nog de ruwere havensfeer. We kennen ons eigen landje niet. Ook de kermisloop bleek een echt folklore te zijn. Enkele foorkramers, inschrijvingen in nog een echt café, alle mensen kenden elkaar en natuurlijk kon ‘De-Wever-Bart ‘ hier niet ontbreken, in sportkleren, om de nodige stemmen te verzamelen. Omdat ik toch te vroeg was, nam ik zelf ruim de tijd om lang in te lopen. Dit om mijn achillespezen voldoende doorbloed te krijgen. Wat me dan ook wel lukte. Ik bleek ook geen last meer te hebben van de verstuikte enkel en de gewrichtsbanden.  De koers ging over 4 rondjes van 2,5 km, die volgens mijn footpod wel wat langer bleken te zijn. (een slordige 2,585 m) Je hebt dat wel meer bij stratenlopen, dat de afstand niet exact is. Het startschot was mondeling, maar alles was eigenlijk toch zeer goed georganiseerd met zelfs een drankbevoorrading elke ronde, een Aquarius en T-shirt na de wedstrijd. Omdat ik in de massa vertrok kon ik pas een tempo vinden na een 500 m. De plaatselijke voetballers vertrokken immers vooraan en moesten na een snelle start allemaal op geraapt en voorbijgestoken worden. Na 2 rondjes inhalen vond ik een stevig ritme en liepen er 2 jongere gasten in mijn kielzog mee. De laatste ronde, na Bart De Wever gedubbeld te hebben, begon ik nog te versnellen, maar echt eraf kreeg ik die gasten niet. Al zaten ze wel op hun adem. Er zou dus gesprint worden in de laatste 300 m. Op de meet werd ik geklopt door één van de twee in een nettotijd van 38:40. Ik was hier heel tevreden mee. (Ik denk dat ik vooraan geëindigd ben, het was moeilijk inschatten daar de 5 en de 10 km samen door ging en het constant dubbelen werd). Meer nog dat ik een goed gevoel kende gedurende de hele wedstrijd met de Bart in mijn gedachten.  You’ll never walk alone.

 

 

Als de weg naar de Dikke Eik van Hechtel

 

een geheugen heeft,

 

zal het zich geluk herinneren,

 

 in zijn achterhoofd

 

de mensen die hier waren:

 

de lopers,

 

Bart en ik.

 

De vakantie is reeds enkele dagen voor mij ten einde en ik ben terug in school aan het werk. Alsof we niet weg geweest zijn. De eerste dagen zijn steevast hectisch met heel veel persoonlijke gesprekken en problemen. Ik merk alvast dat het me elk jaar beter lukt om er afstand van te nemen. Toch blijft het me verbazen hoe alsmaar moeilijker het wordt om tegen de wind van het individualisme in te fietsen.

Onze kinderen proberen het allerlaatste stukje vakantie nog 100% te benutten met activiteiten allerhande. Tussendoor behaalden Yano, Yinta en Yalina nog een provinciale titel en goud op de aflossingskampioenschappen. Inmiddels kunnen we ook de mindere periode van Yalina van het afgelopen half jaar wat meer duiding geven. Bij het bloedonderzoek ontdekte de sportdokter een zelf overwonnen klierkoorts.  Onze familiale aandacht voor gezonde voeding en regelmaat werpt op termijn dan toch zijn vruchten af. Al is dit geen sinecure met de publiciteitsjaren van de opgroeiende kids.

23:04 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.