24-06-12

Naweeën van RWANDA 2012

Wanneer ik terug kom uit Rwanda volgt onmiddellijk de zeer drukke eindperiode van het schooljaar. De enigste reden van het 'windstil-zijn' hier. Ik verbrak zelf het record met 6 avondvergaderingen op 3 opeenvolgende avonden, de vergaderingen overdag dan nog niet mee gerekend. De periode viel me ook weer zwaarder dan verwacht. De gekende cultuurschok is er niet meer, maar wat een verschil met de mensen van hier en ginds. Iedereen loopt weer op de tippen van zijn tenen en de eerlijkheid op het wat hogere niveau moet je soms ver gaan zoeken. Gelukkig was de oudste dochter weer thuis, zodat ik veel met haar kon meefietsen of -lopen tussen de drukte door om de zinnen te verzetten. Ik liep ook nog een wedstrijd, pur sang voor de goesting in Sint-Oedenrode, een 10 km in 40' rond. Niet de meest denderende tijd maar toch nog goed voor een plaats vooraan bij de masters en 't deed deugd. Ik moest er even uit op m'n eentje.

Onverwachte media-aandacht zie ik als afsluiter van Rwanda 2012. TV Limburg nodigde Imana en mezelf uit om 'live' te komen spreken over de millenniumdoelstelltingen. Een fijne ervaring en een meevaller. Je kan het filmpje nog integraal bekijken op de site van Imana www.zwarteparelimana.tk bij project Rwanda. Eerst komt Bart Peeters aan het woord en vanaf de 19' zijn wij daar. We hebben even de kans gehad om met Bart te spreken en ontmoetten een aimable man zonder BV-allures en kapsones. Een pracht van een kerel.

Ook verscheen er nog een groot artikel in Het Nieuwsblad van Willy Goossens over mijn deelname aan de vredesmarathon. Een waardering die kan tellen. Mits wat terug scrollen vind je het artikel op www.avthechtel-eksel.be .

Na de grote vakantie zet ik de nieuwe krijtlijnen uit voor Rwanda 2013. Maar eerst nog het einde van het schooljaar halen ...

22:38 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-06-12

Musungo...

Ondertussen zijn we weer verschillende dagen thuis. De laatste weken in school zijn steeds hectisch en de mensen lopen vaak op de tippen van hun tenen. In Rwanda was ik de musungo ('blanke', 'vreemde', ...). Maar ook in België voel ik me de eerste weken een musungo tussen de mensen. Ik mis de geur van de Afrikaanse ochtend. Warm en vol in de neus. Ik mis het onwaarschijnlijk mooi landschap. Maar ik mis ook de mensen. De ogen van de Rwandezen vinden elkaar wat sneller dan hier. Hun woorden vinden elkaar ook sneller en zijn wat echter. Als een handeling of activiteit soms heel lang stilstaat vraagt geen Rwandees: "Is 't nog voor vandaag?" Afrika is als een teek die zich vastbijt om nooit meer los te laten.

Ondertussen liep ik ook al enkele malen met loopmakkers en Imana. De eerste keer was dit erg pijnlijk. De kuiten zaten serieus vast en de benen waren loom. Imana is thuis aan het blokken en traint bijgevolg nu weer in Hechtel. Ik ben daar nooit rouwig om, want zo kan ik met haar weer regelmatig den boer op. Heel veel meelopen en meefietsen, babbelen met elkaar of gewoon niets zeggen, vader en dochter, met elkaar verweven ...

22:22 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-06-12

Nog enkele sfeerbeelden ...

Rwanda 2012 326.JPGRwanda 2012 325.JPGRwanda 2012 151.JPGRwanda 2012 248.JPGRwanda 2012 253.JPGRwanda 2012 360.JPGRwanda 2012 002.JPGRwanda 2012 028.JPGRwanda 2012 031.JPGRwanda 2012 033.JPGRwanda 2012 037.JPGRwanda 2012 039.JPGRwanda 2012 052.JPGRwanda 2012 076.JPGRwanda 2012 132.JPGRwanda 2012 133.JPGRwanda 2012 138.JPGRwanda 2012 146.JPGRwanda 2012 113.JPGRwanda 2012 175.JPG

21:42 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dag 6 en 7 : Vredesmissie Rwanda 2012 : dinsdag 29 en woensdag 30 mei

• Vandaag terug richting België. Een verschrikkelijke lange terugreis staat voor de boeg. Ik heb er natuurlijk zelf voor gekozen om de prijs van de vlucht te drukken. Het blijft duur vliegen naar Rwanda en als ik enkele honderden euro’s kan uitsparen, zal ik dat niet laten. Ik laat alles achter in Rwanda : een paar loopschoenen, mijn T-shirts, tandenborstel, sportzalf enz. Het wordt meestal gegeven aan het werkvolk dat in het klooster werkt. Mijn lege koffer wordt gevuld met maracuja’s, sinaasappels, orchideeënscheuten, citronellaplanten, scheut van een bananenboom, Rwandese agaves en wat Afrikaanse oorbellen/armbanden voor mijn dames thuis. Voor Yano nog wat Afrikaans zand en stenen voor zijn gekko’s. In principe mag je geen fruit of planten meesmokkelen, maar het is me altijd al gelukt. Ik vertrek om 10u40 in Kigali richting Entebbe (Uganda). Aan de douane heb ik het echter zitten. Ik maakte een fout en stak de witte steentjes voor Yano in mijn handbagage i.p.v. mijn koffer. Ze zeggen dat het niet kan. Ik leg uit dat het voor mijn zoon in België is. Ze hebben er begrip voor. Laten me terug uitchecken om te proberen de steentjes nog in mijn koffer te krijgen. Maar Qatar Airlines sloot reeds zijn deuren in de luchthaven. Terug naar douane met hetzelfde probleem. Ik zeg hen de steentjes gewoon weg te gooien, daar het vliegtuig reeds wacht. Maar dat willen ze ook weer niet. Tenslotte wil iemand de verantwoordelijkheid nemen en laat me door. Ik krijg zelfs nog een hand van alle douaniers en felicitaties voor mijn marathondeelname. We vliegen ongeveer een uur naar Entebbe. Vandaar gaat het verder naar Doha (Qatar). De tijd wordt gedood met lezen, een film en wat muziek beluisteren. Om 18:55 plaatselijke tijd landen we in het snikhete Qatar. Nu volgt het zwaarste stuk. Bijna 7 uren wachten in de luchthaven voor de volgende vlucht. Ik loop rond, drink een plaatselijk bier (zonder alcohol !), lees, loop nog eens rond, eet wat enz. Het begint me zwaar te vallen, maar wil me toch wakker houden. Ik ben op mijn gemak, maar in slaap vallen lijkt me hier toch niet aangewezen tussen een massa mensen. Om 01:45 vertrek in richting Charles de Gaulle, Parijs. Een nachtvlucht die 2 x onderbroken wordt voor een maaltijd. En eigenlijk heb ik er geen behoefte aan, ik wil maar één ding en dat is slapen. We landen om 07:45 in Parijs. Ik koop een krant en hoor het eerst van de aardbevingen in Italië. Gek hoe je plots vanuit een ander continent geconfronteerd wordt met wat nieuws uit je eigen regionen. Om 10:37 neem ik in Parijs de TGV naar Brussel Centraal. Een treinreis van minder dan een uur. In Brussel Centraal wordt het dan weer de trein naar Hasselt via Aarschot. Dit is me te veel en kan er eigenlijk niet bij. Ik had niet verwacht dat de lange terugreis me toch zo zwaar zou vallen. Wellicht is het ook de vermoeidheid die mee speelt. Ik bel naar Heidi dat ze me toch maar moet komen halen in Hasselt, ondanks dat ik gemakkelijk aansluitend de bus kan nemen. De trein van Brussel naar Hasselt doet er langer over dan de TGV. In Hasselt komt onze oudste zoon Yano me tegemoet. Hij is blij me terug te zien. Hij zou zelf zo graag eens in Rwanda vertoeven. Het is goed om in Rwanda te zijn. Het is goed om terug thuis te zijn. Rwanda 2012 zit er weer op. Morgenvroeg staan we terug in school en proberen we een grote school met een omvangrijk team, met zijn kleine en grote zorgen, terug in goede banen te leiden. Graag nog enkele gedachten om te eindigen : “Niemand keert terug van een reis zoals hij vertrokken is. Reizen naar Rwanda is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond.” “Reizen is een manier om vragen te stellen die je thuis niet stelt. Niet per se over het land in kwestie zelf, maar vooral over jezelf.” En een laatste die ik soms aan andere mensen als raad mee geef : “Het is soms goed om ‘ver’ ver te gaan lopen ! Bedankt voor het lezen van het reisverslag !

21:24 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-06-12

Dag 5 : Vredesmissie Rwanda 2012 : maandag 28 mei

Ik sta weer vroeg op om een laatste nieuw project te bezoeken en dit in het zuiden van Rwanda, richting Burundi, nl. te Kansi (Butare). Raar, maar deze côté heb ik nog niet gedaan. Naast de grote steun van de leerlingen van Don Bosco Hechtel, de steun van de gemeente Hechtel-Eksel, de vele donaties van familie en sympathisanten komt natuurlijk een groot bedrag van mijn eigen school Lagere School De Robbert te Hamont. Daar waar ik directeur ben van een kleine 400 leerlingen lager onderwijs, geen kleuters. Het bedrag werd bij elkaar verzameld op onze traditionele Afrikamarkt en gaat integraal naar de lagere school in Kansi. Ze hebben er vooral nood aan nieuwe sanitair en waterreservoirs. Ook nu opnieuw een rit van 3 uren, maar wel op een goed bereidbare hoofdweg. Ook langs deze weg dezelfde typische Afrikaanse taferelen.

Rwanda 2012 385.JPGRwanda 2012 287.JPGRwanda 2012 280.JPGRwanda 2012 260.JPGRwanda 2012 262.JPG

 

Voor we stoppen in Kansi, zetten we eerst nog een zuster af in haar opleidingsschool en brengen we post en enkele pakjes bij de paters van Don Bosco. (Hier geen Vlaamse missionarissen) Dan rijden we verder naar Kansi. We worden er zeer goed onthaald en bezoeken de school. De kinderen zitten juist buiten. Een verplicht nummertje ‘buitenzitten’. Een nieuwe onderwijswet van de minister waar de kinderen 2x/dag moeten buiten zitten om de natuur/buitenlucht te ervaren (???) Alsof deze Rwandese kids dit nodig hebben. Misschien ook eens invoeren in België of Hamont. Een soort platte rust zoals we vroeger op kamp bij de Chiro kregen.

Rwanda 2012 293.JPGRwanda 2012 294.JPG

 

De kinderen zijn dol enthousiast als ze horen dat ik ook een schooldirecteur ben. Ze sleuren me mee naar hun klasje. De toiletten (eerder beerputten) dateren van 1934. De stank komt je tegemoet. De school is reeds begonnen aan de bouw van de nieuwe toiletten. Maar het geld is op om verder te bouwen. De donatie van De Robbert is dus meer dan welgekomen ! Rwanda 2012 311.JPGRwanda 2012 310.JPGRwanda 2012 334.JPG

Rwanda 2012 302.JPGRwanda 2012 346.JPGRwanda 2012 347.JPGRwanda 2012 330.JPG

Er zijn hier 13 klassen van het 1ste leerjaar. De directrice is zichtbaar ontroerd bij de overhandiging van de steun. Zuster Marie-Michelle zal er op toezien dat het geld de juiste weg blijft vinden, al twijfel ik hier geen moment aan. In de bouw van het secundair staat een electriciteitsgroep die van Vlaanderen komt. Ze vertellen me plots dat mijn goede vriend Jempi hier voor zorgde. Hij betaalde de groep en zorgde voor gratis vervoer met container. Dit wist ik niet. Deze vierkantige blok bezorgt me koude rillingen. Rwanda 2012 377.JPG

 

 

Op onze terugweg bezoek ik nog oude bekende pater Frans, een West-Vlaming. Die kunnen altijd goed met Limburgers op schieten. Nog een echte pater-salesiaan in hart en nieren. Een jeugdwerker ten velde … Hij is tegelijk directeur, overste, econoom, leraar, maar vooral vader of grote broer Frans. Ook een grote atletiekkenner. Hij volgt de Belgische atletiek op de voet op en is een groot sympathisant van onze oudste dochter. Frans onthaalt ons hartelijk en begint naar gewoonte honderduit te vertellen. Het bezoek is kort, maar heftig en deugddoend. Hij vertelt ons nog dat de zwarten in Rwanda niet zo goed kunnen optellen en aftrekken. Ze kunnen alleen maar ‘vermenigvuldigen’ en dan volgen er nog enkele anekdotes, niet voor publicatie. In zijn school ontdekken we nog oude witte barakken die vanuit België met het schip werden overgebracht. Ze dateren van de oorlog en komen van 'Watervliet' en werden toen gebruikt voor Belgische vluchtelingen, die hun huizen kwijt waren. Hier zijn ze nog steeds in gebruik als klassen.

Rwanda 2012 388.JPG

 

De laatste stophalte is bij een jonge oogarts Piet Noë, afkomstig uit Oudenaarde. Hij werkt hier al 4 jaren en is hoofd van het ziekenhuis. Hij werkt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat 21.00 u. Respect Piet ! Net zoals overal in Rwanda ontvangt ook Piet ons erg gastvrij. We kwamen totaal onverwacht, maar hij tovert in een mum van tijd een sobere, maar lekkere maaltijd naar boven. We blijven langer aan tafel zitten dan normaal, de gesprekken zijn boeiend.

pietnoé.jpg 

 

In het midden van de nacht keren we terug naar de hoofdstad Kigali. Er begint meer en meer elektriciteit te komen in Rwanda. Waar enkele jaren terug je enkel wat vuurtjes in de heuvels zag, zijn er alsmaar meer lichtjes.

Hopelijk mag ook het licht tussen de volkeren van Rwanda ook verder blijven groeien.

22:41 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-06-12

Dag 4 : Vredesmissie Rwanda 2012 : zondag 27 mei : deel II na de marathon

Na enkele uurtjes word ik wakker. Het heeft me deugd gedaan, maar mijn benen zijn zwaarder dan verwacht. Alle zusters zijn op bedevaart naar het zuiden van Rwanda, voorbij Butare. De richting waar ik maandag naar toe reis. Ik kijk in de eetzaal of ik iets kan vinden om te eten. Er staat een lekkere maaltijd voor me klaar, die ik enkel dien te geven aan de kok om te laten opwarmen op het houtvuur. Er staat een Fanta citron en Bier Mutzig bij en een lekkere papaya. Het fruit bij uitstek om te herstellen. Trouwens goed voor meerdere dingen. Je zou het zelfs als medicatie kunnen gebruiken. Wat later arriveert vriend Pancras, die ik uit het oog verloren was na mijn aankomst. Ik heb hem wel enkele malen zien supporteren tijdens de wedstrijd. Blijkbaar was hij mij al komen zoeken. Maar ik was dan ook heel snel weg. We besluiten in de stad nog enkele biertjes te gaan drinken. Een goede traditie na elke marathon, dus waarom niet in Rwanda. We laten het ons wel bevallen. Ze zijn goed koud en doen  deugd. Nadien wandelen we nog wat in Kigali om de beentjes wat los te gooien. Altijd beter dan stilzitten. ’s Zondags is de enigste dag dat ik geen projecten bezoek en deze is dan ook even voor mij alleen. Mag wel, denk ik, in deze vermoeiende trip. Ik ga vroeg naar bed en begin wat te lezen. Maar ’s morgens blijkt dat het boek open naast me ligt. Een vruchtbare dag !

22:02 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-06-12

Dag 4 : Vredesmissie Rwanda 2012 : zondag 27 mei : 8ste International Peace Marathon Kigali (7de deelname)

Na enkele uurtjes slaap sta ik om 5 uur op. De opgezwollen mond hield me wakker. Ook heb ik al een week niet meer gelopen en ben ik wat geradbraakt door de jeep op de bijna onberijdbare broussewegen. Niet zo heel fit zal ik dus de marathon moeten lopen. Al heb ik al ergere jaren gehad. Want lopen in Kigali is altijd een beetje lopen in de hel. Ik zal deze marathon opnieuw opdragen aan mijn soalmate, wijlen Jempi. Ook een grote vriend van het Zuiden. We hebben samen veel gedeeld en veel meegemaakt, maar het mag niet meer zijn. Ik mis hem wel enorm. Hopelijk loopt hij vandaag wat stukjes met me mee. You’ll never walk alone. Ik eet helemaal alleen in de eetzaal van het klooster 2 boterhammetjes met confituur van maracuja’s en rabarber en drink 2 tassen koffie. Met mijn camelback vol cola (snelle suikers) en energie-gels, ook cola (trage suikers) hoop ik voldoende gewapend te zijn dit jaar tegen de uitdroging. Het is het eerste jaar dat ik deze extra kilo’s ga meesleuren. En ik zal het me niet gaan beklagen. Ik hou een taxi-moto tegen die me naar het stadion Amahore (vriendschap) moet brengen. Hij vraagt 2000 RW Francs. (= iets minder dan € 3) Ik weet dat dit te veel is, maar ik heb nu geen zin voor te onderhandelen. Mijn hoofd staat er niet naar. We moeten voor 6 uur aan het stadion zijn, omdat de wegen zouden worden afgesloten. Het is nog frisjes in shirt en short op de moto. In het stadion heerst al een aangename drukte. Ik heb bekijks met mijn camelback en leg wat contacten met enkele blanke lopers. Het zijn musungo’s die hier ter plaatse wonen/werken/verblijven en zijn bijgevolg geacclimatiseerd. Ze hebben een streepje of een hele streep voor. We vertrekken rond 7u15. Aan de start ziet het zwart van ’t volk : Kenianen, Ugandezen, Rwandezen, en enkele musungo’s. Het is het eerste jaar dat ze zich aan het uur houden. Dat is een meevaller, want de temperatuur is nog aangenaam, beneden de 20° C. Traditiegetrouw neem ik een zeer rustige start en loop bijna als allerlaatste het stadion uit. Ik heb me voorgenomen er een trage lange duurloop van te maken, in de hoop hem zo uit te kunnen lopen. Dit op advies van loopmakker Jimmy en coach Ivo. En uit ervaring weet ik toch dat ik nog vele lopers zal oprapen en er nog menigen zullen sneuvelen en de marathon niet zullen uitlopen. De eerste ronde gaat goed en lopen we wat in de nevel die vanuit de moerassen op stijgt. Ik voel me goed en mijn ontstoken achillespezen worden rustig warm. Maar dan zijn ze er weer mee daar. Ronde 2 en 3 verlopen in de zwoele temperaturen, toch een beetje minder dan anders. Bij de keerpunten maak ik mijn extra pirouettes tot groot jolijt van de zwarte mensenmassa. Het moet ook wat plezant blijven hé. Ze kijken er al naar uit zodra ik er aan kom. Ook groet ik weer de loper die de halve marathon op één been en krukken af legt. RESPECT ! RESPECT ! EN COURAGE MAN ! We kennen elkaar nog toen ik gevierd werd voor mijn 5de deelname als enigste loper en hij voor zijn prestatie als andersvalide, waar ik nog niet aan kan tippen ! Elke ronde wordt een stuk onder het uur af gelegd.  Op het einde van ronde 2 trek ik nog een blanke Engelse loper die de relays loopt (4 lopers leggen samen aflossend de marathon af). Hij zit er helemaal onder door. Bij mij loopt het nog lekker en ik neem hem in mijn kielzog mee tot aan de meet. Hij is er erg dankbaar voor en ik begin aan ronde 3. Ik ben blij dat ik mijn ondertussen hete cola kan drinken, want de andere lopers hebben weer een 10-15 tal kilometers moeten lopen zonder water. Niet te doen. Dit is fataal. Ik ken dit. Ik heb het gevoel dat mijn maag het vandaag gaat houden. Meestal draait ze een paar keer rond, een gekend fenomeen bij mijn marathons. Maar de cola energie-gels heb ik reeds met succes genomen in de bosmarathon van Soest. Ook het nemen van de hellingen gebeurt erg doordacht. Ik zet bijzonder kleine pasjes, verlies hierdoor wel terrein, maar lijk ze zo beter te verwerken. Bij het ingaan van de 4de ronde krijg ik het even moeilijk. We zitten aan kilometerpunt 32, schat ik. En het zou Afrika niet zijn, als er weer iets zou fout gaan. Het verkeer komt terug op gang. Eén of andere politieman heeft het verkeer terug toegelaten op de weg. Ik word plots aangereden achteraan mijn been en val tegen de grond. Niets ergs, maar ik ben even van mijn melk en ben mijn vertrouwen en motivatie kwijt. Ik mag nu niet op geven. Iets of iemand zegt nu ‘doorgaan … courage Roel’. Ik sta op met wat schaafwonden en begin terug mijn ritme te vinden. En dan worden we getracteerd op een tropische regenbui à la Pukkelpop, zonder wind. Ongelofelijk. Nog nooit meegemaakt. De straten veranderen in rivieren. Er is geen mens meer op straat. Ik loop hier moederziel alleen door Kigali. Ver voor mij nog een loper. Ik zie bijna niets meer door mijn bril. Het is eerder lopen op het gevoel, maar ’t geeft wel afkoeling. Dat mag gezegd worden. Helemaal verzopen behaal ik de finish in 3u55. Achteraf goed voor een 72ste plaats en een 3de plaats bij de masters 40+. Veel jonge lopers dus. De organisatie zit met me in en wil dat ik tegen de Rwandese verantwoordelijken uitleg dat het niet kan dat de lopers tussen de auto’s hun weg moeten zoeken. Ook moet ik blijven voor de festiviteiten, maar ik heb plots kou en er niet veel zin in. Ik heb trouwens geen reservekleren bij. Ik vertrek onmiddellijk, moe maar voldaan, uit het stadion. I dit it again ! Ik zoek een stevige taxi-moto en betaal hem 1200 RW francs (800 minder bij de heenweg). Hij zal compassie met mij gehad hebben (?!) Ik neem hem stevig vast en verschuil me achter zijn rug. Dit moet een gezicht geweest zijn. So what ! Voor ik wat ga rusten op mijn kamer koop ik nog een lekkere citron Fanta om wat suikers op te doen. Ik was me wat en val in slaap op mijn bed. Ik ben blij dat ik deze marathon opnieuw mocht lopen uit dankbaarheid voor een pracht van een dochter. En we lopen voor de vrede ! Voor de donaties ! In de beginjaren dacht ik Rwanda veel te gaan geven, maar Rwanda gaf me eens zoveel terug ! You'll never walk alone, Jempi. Bedankt maat ! (vervolg zondag 27 mei morgen)

Ook dank aan mijn echtgenote Heidi, die me altijd is blijven steunen bij mijn engagement naar Rwanda toe en die me de mogelijkheid geeft om dit te mogen meemaken. En dank aan coach Ivo Claes , die me begeleidt op sportief vlak. Een goede trainer met vele capaciteiten !

rwanda20121%20450%20x%20600.jpg

22:20 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |