04-06-12

Dag 4 : Vredesmissie Rwanda 2012 : zondag 27 mei : 8ste International Peace Marathon Kigali (7de deelname)

Na enkele uurtjes slaap sta ik om 5 uur op. De opgezwollen mond hield me wakker. Ook heb ik al een week niet meer gelopen en ben ik wat geradbraakt door de jeep op de bijna onberijdbare broussewegen. Niet zo heel fit zal ik dus de marathon moeten lopen. Al heb ik al ergere jaren gehad. Want lopen in Kigali is altijd een beetje lopen in de hel. Ik zal deze marathon opnieuw opdragen aan mijn soalmate, wijlen Jempi. Ook een grote vriend van het Zuiden. We hebben samen veel gedeeld en veel meegemaakt, maar het mag niet meer zijn. Ik mis hem wel enorm. Hopelijk loopt hij vandaag wat stukjes met me mee. You’ll never walk alone. Ik eet helemaal alleen in de eetzaal van het klooster 2 boterhammetjes met confituur van maracuja’s en rabarber en drink 2 tassen koffie. Met mijn camelback vol cola (snelle suikers) en energie-gels, ook cola (trage suikers) hoop ik voldoende gewapend te zijn dit jaar tegen de uitdroging. Het is het eerste jaar dat ik deze extra kilo’s ga meesleuren. En ik zal het me niet gaan beklagen. Ik hou een taxi-moto tegen die me naar het stadion Amahore (vriendschap) moet brengen. Hij vraagt 2000 RW Francs. (= iets minder dan € 3) Ik weet dat dit te veel is, maar ik heb nu geen zin voor te onderhandelen. Mijn hoofd staat er niet naar. We moeten voor 6 uur aan het stadion zijn, omdat de wegen zouden worden afgesloten. Het is nog frisjes in shirt en short op de moto. In het stadion heerst al een aangename drukte. Ik heb bekijks met mijn camelback en leg wat contacten met enkele blanke lopers. Het zijn musungo’s die hier ter plaatse wonen/werken/verblijven en zijn bijgevolg geacclimatiseerd. Ze hebben een streepje of een hele streep voor. We vertrekken rond 7u15. Aan de start ziet het zwart van ’t volk : Kenianen, Ugandezen, Rwandezen, en enkele musungo’s. Het is het eerste jaar dat ze zich aan het uur houden. Dat is een meevaller, want de temperatuur is nog aangenaam, beneden de 20° C. Traditiegetrouw neem ik een zeer rustige start en loop bijna als allerlaatste het stadion uit. Ik heb me voorgenomen er een trage lange duurloop van te maken, in de hoop hem zo uit te kunnen lopen. Dit op advies van loopmakker Jimmy en coach Ivo. En uit ervaring weet ik toch dat ik nog vele lopers zal oprapen en er nog menigen zullen sneuvelen en de marathon niet zullen uitlopen. De eerste ronde gaat goed en lopen we wat in de nevel die vanuit de moerassen op stijgt. Ik voel me goed en mijn ontstoken achillespezen worden rustig warm. Maar dan zijn ze er weer mee daar. Ronde 2 en 3 verlopen in de zwoele temperaturen, toch een beetje minder dan anders. Bij de keerpunten maak ik mijn extra pirouettes tot groot jolijt van de zwarte mensenmassa. Het moet ook wat plezant blijven hé. Ze kijken er al naar uit zodra ik er aan kom. Ook groet ik weer de loper die de halve marathon op één been en krukken af legt. RESPECT ! RESPECT ! EN COURAGE MAN ! We kennen elkaar nog toen ik gevierd werd voor mijn 5de deelname als enigste loper en hij voor zijn prestatie als andersvalide, waar ik nog niet aan kan tippen ! Elke ronde wordt een stuk onder het uur af gelegd.  Op het einde van ronde 2 trek ik nog een blanke Engelse loper die de relays loopt (4 lopers leggen samen aflossend de marathon af). Hij zit er helemaal onder door. Bij mij loopt het nog lekker en ik neem hem in mijn kielzog mee tot aan de meet. Hij is er erg dankbaar voor en ik begin aan ronde 3. Ik ben blij dat ik mijn ondertussen hete cola kan drinken, want de andere lopers hebben weer een 10-15 tal kilometers moeten lopen zonder water. Niet te doen. Dit is fataal. Ik ken dit. Ik heb het gevoel dat mijn maag het vandaag gaat houden. Meestal draait ze een paar keer rond, een gekend fenomeen bij mijn marathons. Maar de cola energie-gels heb ik reeds met succes genomen in de bosmarathon van Soest. Ook het nemen van de hellingen gebeurt erg doordacht. Ik zet bijzonder kleine pasjes, verlies hierdoor wel terrein, maar lijk ze zo beter te verwerken. Bij het ingaan van de 4de ronde krijg ik het even moeilijk. We zitten aan kilometerpunt 32, schat ik. En het zou Afrika niet zijn, als er weer iets zou fout gaan. Het verkeer komt terug op gang. Eén of andere politieman heeft het verkeer terug toegelaten op de weg. Ik word plots aangereden achteraan mijn been en val tegen de grond. Niets ergs, maar ik ben even van mijn melk en ben mijn vertrouwen en motivatie kwijt. Ik mag nu niet op geven. Iets of iemand zegt nu ‘doorgaan … courage Roel’. Ik sta op met wat schaafwonden en begin terug mijn ritme te vinden. En dan worden we getracteerd op een tropische regenbui à la Pukkelpop, zonder wind. Ongelofelijk. Nog nooit meegemaakt. De straten veranderen in rivieren. Er is geen mens meer op straat. Ik loop hier moederziel alleen door Kigali. Ver voor mij nog een loper. Ik zie bijna niets meer door mijn bril. Het is eerder lopen op het gevoel, maar ’t geeft wel afkoeling. Dat mag gezegd worden. Helemaal verzopen behaal ik de finish in 3u55. Achteraf goed voor een 72ste plaats en een 3de plaats bij de masters 40+. Veel jonge lopers dus. De organisatie zit met me in en wil dat ik tegen de Rwandese verantwoordelijken uitleg dat het niet kan dat de lopers tussen de auto’s hun weg moeten zoeken. Ook moet ik blijven voor de festiviteiten, maar ik heb plots kou en er niet veel zin in. Ik heb trouwens geen reservekleren bij. Ik vertrek onmiddellijk, moe maar voldaan, uit het stadion. I dit it again ! Ik zoek een stevige taxi-moto en betaal hem 1200 RW francs (800 minder bij de heenweg). Hij zal compassie met mij gehad hebben (?!) Ik neem hem stevig vast en verschuil me achter zijn rug. Dit moet een gezicht geweest zijn. So what ! Voor ik wat ga rusten op mijn kamer koop ik nog een lekkere citron Fanta om wat suikers op te doen. Ik was me wat en val in slaap op mijn bed. Ik ben blij dat ik deze marathon opnieuw mocht lopen uit dankbaarheid voor een pracht van een dochter. En we lopen voor de vrede ! Voor de donaties ! In de beginjaren dacht ik Rwanda veel te gaan geven, maar Rwanda gaf me eens zoveel terug ! You'll never walk alone, Jempi. Bedankt maat ! (vervolg zondag 27 mei morgen)

Ook dank aan mijn echtgenote Heidi, die me altijd is blijven steunen bij mijn engagement naar Rwanda toe en die me de mogelijkheid geeft om dit te mogen meemaken. En dank aan coach Ivo Claes , die me begeleidt op sportief vlak. Een goede trainer met vele capaciteiten !

rwanda20121%20450%20x%20600.jpg

22:20 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.