24-02-12

zwarte parel

18 Jaar geleden reden we vanuit Zaventem in de donkerte huiswaarts richting ons huurhuisje te Wijchmaal met een erg kleine zwarte baby op de achterbank...

Vandaag... 18 jaar later... rijden we vanuit Leuven op dezelfde E314 vanuit Leuven in de donkerte huiswaarts richting Verloren Eind te Hechtel met onze zwarte parel en een pracht van een dochter op de achterbank...

Imana is 18 jaar thuis en een erg dankbaar en gelukkig gevoel komt bovendrijven vanuit ons hart. Als ouders gaven we haar een geschenk met emotionele waarde en het stemde haar diep gelukkig en ze was zichtbaar ontroerd. Voor ons is er geen verschil tussen onze 5 kinderen, want onze kinderen zijn onze kinderen niet.

En hij zei:
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering
naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet
hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen
worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen
snel en ver zullen gaan.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.

Kahlil Gibran, De Profeet
 

21:12 Gepost door Roel Truyers | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik kreeg er koud van toen ik dit las. Zeer, zéér mooi!

Gepost door: Sandy | 26-02-12

De commentaren zijn gesloten.